ကၽြန္ေတာ္လြတ္က်ခဲ့တဲ့ၿမိဳ ႕ေတာ္
▼
‹ › Home
View web version
Thursday, April 19, 2012
NayPhoneLatt at Thursday, April 19, 2012
သႀကၤန္ခရီးစဥ္ ... (၂)
ဒုတိယအၾကတ္ေန႕ေညနပိုင္းမွာ … ရြာတ္ရစြာက ညီငယ္တစ္ေယာက္ေရာက္လာၿပီး … အိုသင္ျပဳနဲ႕ ငါးသို္္င္းေခ်ာင္းၾကားမွာ ဆည္ေဆာက္ဖို႕အတြက္ ေျေမတြဖို႕တာ ပါသြားတဲ့ လယ္ကြက္ေတြကို ေလွ်ာ္ေၾကးေမပးဘူး ဆိုတဲ့ေအၾကာင္း၊ ေခမာက္စုအထက္တန္းေက်ာင္းက ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီး ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြစီေကန … ပိုက္ဆံေတြေအကာက္ၾကမ္းၿပီး ၿခံေတြတစ္ၿခံၿပီးတစ္ၿခံ၀ယ္ေနတယ္ဆိုတဲ့ေအၾကာင္း ၊ စာေမးပြဲေၾကး ၇၀၀ ကိုလည္း တစ္ေယာက္ ၇၀၀၀ ေကာက္ၿပီး ဆရာမႀကီးနဲ႕ အႀကံေပးဆရာ တစ္ေယာက္ တို႕ ေပါင္းစားေနတယ္ဆိုတဲ့ေအၾကာင္း … ေတြလာေျပာျပၾကတယ္။ မသိနားမလည္ တဲ့ ေတာသူေတာသင္ားေတြကို လည္မ်ိဳညွစ္ၿပီး စီးပြားရွာေနတဲ့ အက်င့္ပ်က္လူယုတ္မာေတြရဲ႕ ရန္က ေတာ္ေတာ္ေမသးပါလားလို႕ ကိုယ္ေတြးမိၿပီး … ဥေပေဒဘာထင္ဲေကန ဘယ္လုိဘယ္လိုမ်ိဳးေတြ လုပ္သင့္တယ္ဆိုတဲ့ ေအၾကာင္း အႀကံေပးလိုက္ၿပီး ၊ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္းလဲ ဒီလိုမ်ိဳးကိစၥေတြ ေပပ်ာက္သြားေအာင္ တတ္ႏုိေသင္လာက္ ႀကိဳးစားေပးမယ့္ ေအၾကာင္း ကတိေပးလိုက္တယ္။ ေတာသူေတာသင္ားေတြရဲ႕ ရိုးသားမႈ၊ အသိအျမင္ နည္းပါးမႈကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားအတြက္ ရေသလာက္ခ်ဴယူေနတဲ့ ေတာေၾကာင္ေတြ လေက္ခမာင္းဆက္မခတ္ႏုိင္ေအာင္ ကိုယ္တို႕အားလံုး တာ၀န္သိသိနဲ႕ ႀကိဳးစားၾကဖို႕ ေအရးတႀကီး လိုအပ္ေနၿပီ ဆိုတာ ေအသအခ်ာပဲ။ မီဒီယာေတြကုိလည္း … ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးေတြနဲ႕ နာမည္ႀကီးေတြ ေနာက္ကိုခ်ည္း ေလွ်ာက္လုိေက္မနပဲ နယ္ေ၀းေဒေသတြအထိ ေျခဆန္႕ၾကရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႕လဲ ေတြးမိတယ္။ ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးနဲ႕ ေ၀းလံေခါသင္ီတဲ့ ေတာရြာေက်းလက္က ျပည္သူေတြရဲ႕ ရထင္ဲမွာ မက်က္ေသးတဲ့ အနာရြတ္ေတြေပၚ ဒ္ရဏာေတြ ထပ္ထပ္ၿပီးေရနတုန္းပဲ … ၿပီးေတာ့ … သူတုိ႕မွာ ေျပာခ်င္ေနၾကတဲ့စကားေတြမ်ားစြာကို ႏႈတ္ခမ္းကိုက္ၿပီး ၿမိဳသိပ္ထားရတဲ့ မခ်ိမဆန္႕ ရဘင္တ္ေတြလဲ ရွိၾေကသးတယ္။ ျပည္သူ႕အသံကို တကယ္ေဖာ္ထုတ္ခ်တင္ယ္ဆိုရင္ … သူတို႕ေတြကို ကိုယ္တို႕ ဘယ္လိုခ်န္ထားခဲ့လို႕ျဖစ္မွာလဲ ။ အတက္ေန႕ ေန႕လည္စာဆြမ္းစားၿပီးေတာ့ လူထြက္ဖို႕အတြက္ေက်ာင္းထုိဘင္ုန္းဘုန္းက သိကၡာခ်ေပးတယ္။ ဘုန္းႀကီးအျဖေစ္ကန ကိုရင္၊ ကိုရအင္ျဖေစ္ကနမွ သာမာန္လူ ဆိုတဲ့အဆင့္ႏွစ္ဆင့္ကို ဆရာေတာ္တိုင္ေပးတာေတြလိုက္ဆိုၿပီးမွပဲ သာမာန္လူျပန္ျဖစ္တယ္။ ရဟန္းသံဃာျဖစ္ဖို႕မလြယ္သလို၊ လူျပန္ထြ္ရကတာလဲ လြယ္လြယ္နဲ႕မၿပီးဘူးလို႕ ဆရာေတာ္ေကျပာတယ္။ ရဟန္းေတာ္ေတြကို သဃၤန္းဆြဲခၽြတ္လို္ရကံုနဲ႕ သိကၡာက်မသြားဘူးဆိုတာကို ဆရာေတာ္က ေေသသခ်ာခ်ာရွင္းျပတယ္။ လူထြက္ၿပီးၿပီးခ်င္းပဲ ၁၉ ဂ်ဴလိုမင္ွာ က်ဆံုး သြားတဲ့ အာဇာနည္ေတြထဲက တစ္ဦးျဖစ္တဲ့မန္းဘခုိရင္ဲ႕ အမ်ိဳးေတြရွိရာ ယုန္တလင္းေက်းရြာေလးကို ကိုယ္တုိ႕ေတြထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ ငါးသိုင္းေခ်ာင္းသူနဲ႕ညားၿပီး ရြာေမရာက္တာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ အိုသင္ၿပဳသား ကိုေပါက္ႀကီးက သူ႕ကားနဲ႕လိုက္ပို႕ေပးလို႕ ကိုယ္တို႕ေတြ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာနဲ႕ ယုန္တလင္းကိုေရာက္သြားၾကတယ္။ ယုန္တလင္းက အိုသင္ျပဳနဲ႕ဆို ၁၀မိုင္ေလာက္ေ၀းတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာဆင္န္းကို ဟသၤာတမွာ ဆုေတာ္ေငြ ငါးက်ပ္ထုတ္တဲ့ကာလ … ေဒၚေမရီလွေတာက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုေခၚလာၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုရန္ကုန္ျပန္ပို႕ေပးဖို႕ ကရလင္ူမ်ိဳးမန္းဘခုိကင္ို အကူအညီ ေတာင္းတယ္။ အဲဒါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က မန္းဘခိုတင္ို႕အိမ္မွာ ၃ရက္ေလာက္ပုန္းေနရၿပီးမွ ငွက္ေပ်ာ္သီးထမ္းတဲ့လူေယာင္ေဆာင္ ၊ ငွက္ေပ်ာ္တတင္ဲ့ကားေပၚတြယ္လိုက္ၿပီး ငွက္ေပ်ာသီးတတင္ဲ့ ေသဘၤာနဲ႕ရန္ကုန္ကိုျပန္လာခဲ့ရတယ္လို႕ မန္းဘခိုရင္ဲ႕ေျမးျဖစ္သူေကျပာျပတယ္။ ၃ရက္တာ ပုန္းေနရတဲ့ ကာလအတြင္းမွာလဲ အိမ္ေအနာက္ဘက္က ေယာက်ၤားေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ ေန႕လည္ေန႕ခင္းေတြ ၀ပင္ုန္းေနရၿပီး ညဖက္မွ အိ္မ္ေပၚတက္ စကားေျပာၾကတယ္တဲ့။ အဲဒီ့အခ်ိန္ ကရင္၊ ဗမာဆက္ဆံေရးတင္းမာေနတဲ့ကာလမွာ ကရလင္ူမ်ိဳးတစ္ေယာက္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ဖြက္ထားေပးၿပီး ရန္ကုန္ကိုေဘးရန္ကင္းေအာင္ ပို႕ေပးခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ အျဖစ္အပ်က္က စိတ္၀စင္ားစရာေကာင္းတဲ့ သမိုင္းရဲ႕ျပကြက္တစ္ခုပဲ။ ကိုယ္တုိ႕ေတြလဲ ဓါတ္ပံုေတြအျပင္ ၊ ဗြီဒီယုိနဲ႕လဲ မွတ္တမ္းေတြတခင္ဲ့တယ္။ မန္းဘခုိရင္ဲ႕ ေျမးျဖစ္သူက သူတို႕ကို အာဇာနည္ေန႕အခမ္းအနားအတြက္ လာတက္ဖို႕ေအၾကာင္းၾကားတဲ့ စာရြက္ပိုင္းေလးကိုထုတ္ျပၿပီး … အာဇာနည္ေတြရဲ႕မိသားစုေတြကို ေအလးအနက္မထားပဲ ဖိတ္စာေလးေတာမင္ပို႕တဲ့အတြက္ စိေတ္မကာင္းျဖစ္မိတယ္လို႕ေျပာျပတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ အာဇာနည္ေန႕ကဆို ကား၀ခင္ြင့္နံပါတ္ေလးပဲ လွမ္းပို႕တယ္တဲ့။ ကိုယ္လဲ သူတို႕နဲ႕ ထပ္တူထပ္မွ် စိေတ္မကာင္းျဖစ္မိၿပီး … ‘‘အာဇာနည္ဆိုတာ တန္ဖိုးထားျမတ္ႏိုးအပ္တဲ့အရာ …” ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႕ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ေရးဦးမွပဲလို႕ ရုတ္တရက္ေတြးလိုက္မိေသးတယ္။ ဦးႏုလက္ထက္တုန္းက မန္းဘခိုရင္ဲ႕ အိမ္ကို ေရွးမူမပ်က္ျပန္ေဆာက္ၿပီး ထိမ္းသိမ္းထားဖို႕ စီစဥ္ခဲ့ေပမယ့္ … အဲဒီ့အစီအစဥ္အထေမျမာက္ခပင္ဲ … တိုင္းျပည္က ကံဆိုးမိုးေမွာကင္်ခဲ့ရတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က်ဆံုးၿပီးေနာက္ပိုင္း မန္းဘခိုရင္ဲ႕ဇနီး ေဒၚေအးလံု ဆီကို ဗိုလ္ခ်ဳေပ္ကတာ္ ေဒၚခင္ၾကည္ေရးခဲ့တဲ့ စာေတြလဲ ဖတ္ခဲ့ရတယ္။ စာေတြကိုဖတ္ေနရင္းက အဖြားေဒၚခင္ၾက္ရညဲ႕ ရိုးသားပြင့္လင္း၊ မာန္မာနကင္းၿပီး လွပတဲ့စိတ္ထားေတြကို ခံစားလာရတာေၾကာင့္ ရထင္ဲမွာ ၾကည္ႏူး၀မ္းနည္း စိတ္တစ္ခု ျဖစ္လာတယ္။ ယုန္တလင္း NLDရံုးရဲ႕ ဧည့္မွတ္တမ္းမွာ လက္မွတ္ထိုးခဲ့ၿပီး … အမွတ္တရေအနနဲ႕ ဒီလိုေရးေပးခဲ့လိုက္တယ္ “ သမိုင္းကို ႏုိသင္ူေတြေရးၾကတဲ့ေခတ္ကုန္ၿပီ … က်ေနာ္တုိ႕ရဲ႕သမိုင္းကို က်ေနာ္တို႕ ျပန္ေရးမယ္၊ က်ေနာ္တို႕ ဆက္ေရးမယ္။” မန္းဘခုိရင္ဲ႕ သမီးအငယ္ဆံုးနဲ႕လဲ ေတြ႕ခဲ့ေရသးတယ္။ ေအမက က်န္းက်န္းမာမာပါပဲ … ဒါေပမယ့္ ေဆးရံုကက်န္းမာေရး၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ ေပါ့ဆမႈ၊ ဂရုမစိုက္မႈေတြေၾကာင့္ ဒူးေခါင္းလည္ၿပီး လမ္းကို စတီးေထာက္နဲ႕ေလွ်ာက္ေနရတယ္။ ယုန္တလင္းရြာက ျပန္ေရာက္ၿပီး ေညနအခ်ိန္နည္းနည္းက်န္ေေနသးတာနဲ႕ ကိုယ္တို႕ေတြ ကားနဲ႕ေက်းလက္သႀကၤန္ကို တစ္ပတ္ပတ္ၿပီးၾကည့္ၾေကသးတယ္။ ေက်းလက္ သႀကၤန္မို႕ မ႑ပ္ေတြတစ္ခုနဲ႕တစ္ခု နည္းနည္းလွမ္းေပမယ့္ … မီးသတ္ပိုက္ေတြေကတာ့ ရန္ကုန္အဆင့္မီပါတယ္။ ကိုယ္တို႕တည္းတဲ့အိမ္ေအရွ႕က ၾကာသေပတးဆြမ္းေလာင္းအသင္းရံုႀကီးမွာ ေန႕ေရာညပါ စတုဒီသာေကၽြးေနတဲ့ ျမကင္ြင္း ကလည္း ျမန္မာ့ရိုးရာသႀကၤန္ပြဲရဲ႕ ၾကည့္မ၀ရႈမၿငီးတဲ့ အလွတရားတစ္ခုပါပဲ။ ညဖက္ ဆရာေတာ္ေကခၚထား တယ္ဆိုတာနဲ႕ သြားေတာ့ ဆရာေတာ္က အႏၱရာယ္ကင္းေအာင္ အၿမဲရြတ္ဖို႕ ဂါထာတစ္ပုဒ္ေရးေပးလိုက္တယ္။ ကိုယ္တို႕ႏုိငင္ံရဲ႕ေအျခေအနက အရကင္လို မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုေပမယ့္ ... အာဏာရွလင္က္က်န္ေလးေတြက တၾကြၾကြ၊ သံသယလက္က်န္ေလးေတြက တသသနဲ႕ဆိုေတာ့ အႏၱရာယ္ကင္းပါၿပီလို႕ ဆိုႏုိတင္ဲ့ေအနအထား မဟုတ္ေသးဘူးေလ။ ျပဳစရာ၊ ျပစင္ရာလိုေနုတဲ့ … ႏႈတ္စကားတစ္ခြန္းတည္း၊ ႏွိပ္ကြပ္လိုမႈ တစ္ခုတည္းနဲ႕ အာဏာတည္ခဲ့ေသာ အမိန္႕ေတြကလည္းအမ်ားသားလား …။ ဆရာေတာ္ကို ေက်းဇူးတစင္ကားေျပာ ဦးခ်ကန္ေတာ့ၿပီး ျပန္လာခဲ့တယ္။ ညဖက္ ရြာေကဆြမ်ိဳးေတြစီစဥ္ေပးထားတဲ့ ဘဲႀကြပ္ေၾကာ္နဲ႕ ကိုယ္တုိ႕ေတြ ၀ိုင္းဖြဲ႕စကားေျပာၾေကသးတယ္။ ၂၀၁၀ေရြးေကာက္ပြဲတုန္းက တစ္သီးပုဂၢလအျဖစ္နဲ႕ တုိင္းေဒသႀကီးလႊတ္ေတာ္မွာ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ျပိဳခင္ဲ့ၿပီး တကယ္မဟုတ္ေသာ အရႈံးနဲ႕ရဆင္ိုခင္ဲ့ရတဲ့ ေနာင္ေတာ္တစ္ေယာ္ရကယ္၊ အျခား တုိင္းျပ္ရညဲ႕ေအရးနဲ႕ ရ္ရပြာေကာင္းစားေရးကို စိတ္၀စင္ားၾကၿပီး တတ္အားသမွ်၀ိုင္း၀န္းလုပ္ေဆာင္ေနၾကတဲ့ သူအခ်ိဳ႕ေရာေပါ့။ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ ခ်ိတ္ဆက္အလုပ္လုပ္ႏုိင္ၾကဖို႕နဲ႕ ေနာက္ပိုင္း ကြန္ယက္ပံုစံ အခ်င္းခ်င္းကူညီလက္တြဲေဆာရင္ြက္သြားၾကဖို႕ကို … ကိုယ္တို႕ေတြ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ကို္ယ္တို႕ထိုင္ေနတုန္း … ရြာထဲမွာ နာေရးတစ္ခုျဖစ္လို႕တဲ့ ပ်ဥ္ခ်ပ္ေတြလာေတာင္း တယ္။ ေနာက္ေန႕က ႏွစ္ဆန္းတ္ရစက္ေန႕ဆိုေတာ့ … ေန႕မကူးခင္ ညတြင္းခ်င္းခ်ခ်င္ၾကပံုရတယ္။ ခက္တာက နာေရးကူညီေနတဲ့ အဖြဲ႕ေလးမွာလဲ ပ်ဥ္ကႏွစ္ခ်ပ္ပဲအဆသင္င့္ရွိၿပီး … ညဖက္ျဖစ္လို႕ သိမ္းထားတဲ့ပ်ဥ္ေတြကို ထုတ္ဖို႕အခက္အခဲ ျဖစ္ေနတာနဲ႕ ရွိတဲ့ပ်ဥ္ႏွစ္ခ်ပ္ပဲေပးလုိ္ရကတယ္။ အစစအရာရာ မျပည္စံုဘူးဆုိေပမယ့္ … ရွိေသလာက္ေအျခေအေနလးအတြင္းမွာ ရေသလာက္ေလး၀ိုင္း၀န္းကူညီေနၾကတာကိုၾကည့္ၿပီး … ၾကည္ႏူးပီတိျဖ္ရစသလိုပဲ … ျဖည့္စရာလိုေနတဲ့ ကြက္လပ္ေတြအမ်ားႀကီးရွိေေနသးပါလားလို႕လဲ ေတြးမိပါတယ္။ ရြာမွာ စာၾကည့္တိုက္ေလး တစ္ခု ေလာက္ေလာက္လားလားျဖစ္လာဖို႕ကိုလဲ ကိုယ္တုိ႕ တုိပင္င္ျဖစ္ခဲ့ၾေကသးတယ္။ အဖိုးရွိတုန္းက … စာၾကည့္တိုက္ေလးတစ္ခု ေအျခတည္ေပးခဲ့ေပမယ့္ ပံုမွန္ၾကည့္ရႈထိမ္းသိမ္း မယ့္သူမရွိတာေၾကာင့္ … ေမအာင္ျမပင္ဲပ်က္စီးၿပီးဆံုးသြားခဲ့တယ္။ အခု ကိုယ္တို႕လက္ထပ္မွာေတာ့ အဲဒီ့လိုမ်ိဳးမျဖေ္ရစအာင္ … ေေသသခ်ာခ်ာေလး စနစ္တက်လုပ္ၾကဖို႕ ၀ိုင္းတုိပင္င္ၾကတယ္။ ေကလးေတြေရာ၊ လူလတ္၊ လူႀကီးေတြပါ စာဖတ္လာၾကဖို႕ … စာဖတ္ျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးေက်းဇူးေတြကို ထသင္ာျမသင္ာျဖစ္လာေအာင္ လုပ္ႏုိင္ၾကဖို႕လုိမယ္လို႕လဲ ကို္ယ္ေျပာ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ည ၁၂ နာရီေလာက္အထိ စကားထုိင္ေျပာၾကအၿပီးမွာေတာ့ … ကိုယ္တို႕ေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊရင္ႊပင္ဲ ႏႈတ္ဆက္လမ္းခြဲခဲ့ၾကတယ္။ မနက္ေစာေစာထၿပီး ရန္ကုန္ျပန္ၾကေရတာ့မယ္ေလ ။ ဒီႏွစ္သႀကၤန္ ဘုန္းႀကီးသြား၀တ္တယ္ဆိုေပမယ့္ … အိုသင္ျပဳရြာေကလးနဲ႕ အျခား အနီးအနားကရြာေလးေတြကိုေရာက္ျဖစ္ခဲ့တာေၾကာင့္ စဥ္းစားေတြးေတာစရာေတြ … အျမေမင္တာ္တာေတြ … ေအရးတႀကီးလိုအပ္ေနတဲ့လိုအပ္ခ်က္ေတြမ်ားစြာကို ျမင္ျဖစ္ေအာင္ျမခင္ဲ့ရတဲ့ အတြက္ … ကို္ရယဲ႕ စိတ္အာရံု ထဲမွာ ျပည့္သိပ္က်ပ္ညပ္စြာနဲ႕ ရန္ကုန္ကိုျပန္လာခဲ့ရတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ခရီးစဥ္ ေကလးက ေပ်ာ္စရာလဲေကာင္းသလို ရင္ေမာစရာလဲေကာင္းပါတယ္ …။
Powered by Blogger
Home
