Thursday, February 28, 2013
ျမန္မာ့ပညာေရး နိမ့္ပါးမႈနဲ႔ ျပ႒ာန္းစာအုပ္မ်ား
ပညာေရးစနစ္တစ္ခု နိမ့္ပါးရျခင္းအေၾကာင္းကုိ ေျပာၾကဆုိၾကမယ္ဆုိရင္ အေၾကာင္းေပါင္းမ်ားစြာ ရွိႏုိင္တယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းေတြထဲက ျပ႒ာန္းစာအုပ္ေတြဟာလည္း အေၾကာင္းတစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္မွာ အာဏာရွင္ေတြက သူတုိ႔အာဏာ တည္ၿမဲေရးအတြက္ သူတုိ႔ကုိ ျပည္သူေတြက မတြန္းလွန္ႏုိင္ေအာင္ ပညာေရးကုိ အသုံးခ်တတ္တယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ အာဏာရွင္ စနစ္မွာလည္း ကြန္ျမဴနစ္စနစ္ တည္ၿမဲဖုိ႔အတြက္ ပညာေရးစနစ္က ကြန္ျမဴနစ္ ပညာေရးစနစ္ျဖစ္တယ္။ ဆုိရွယ္လစ္အာဏာရွင္စနစ္မွာ ပညာေရးမွာ ျပ႒ာန္းထားတဲ့ စာအုပ္ေတြဟာ ဆုိရွယ္လစ္ေတြ မုိးမႊန္ေနတတ္တယ္။ အရင္းရွင္ အာဏာရွင္စနစ္မွာ အဲဒီအရင္းရွင္စနစ္ တည္ၿမဲဖုိ႔ ပညာေရးကုိ အသုံးခ်တတ္တယ္။ သူေတာ္ခ်င္းခ်င္း သီတင္းေလြ႕ေလြ႕ဆုိတာလုိ ဒီမုိကေရစီပညာေရးစနစ္က ဒီမုိကေရစီေတြ၊ လူ႔အခြင့္အေရးေတြ၊ တရားမွ်တမႈေတြဆုိတာကုိ အားေပးပါတယ္။
အာဏာရွင္စနစ္ေတြမွာ ပညာေရးကုိ နိမ့္ပါးေအာင္ လုပ္ရတာက ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ပညာတတ္တဲ့သူေတြဟာ အစုိးရကုိ မ်ားမ်ား ေ၀ဖန္တတ္ၿပီး ပညာခ်ဳိ႕တဲ့တဲ့သူေတြက ႏႈတ္ပိတ္ေနတတ္ေလ့ရွိပါတယ္။ အာဏာရွင္ေတြဟာ ျပည္သူေတြ ႏႈတ္ပိတ္ေနတာကုိ အၿမဲတမ္း အလုိရွိတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ သူတုိ႔ဟာ ပညာေရးကုိ စနစ္တက် နိမ့္သထက္ နိမ့္ေအာင္ ျပဳလုပ္တတ္ၾကတယ္။ ဒါကုိ ဥပမာေပးဖုိ႔အတြက္ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ၁၀ တန္း အဂၤလိပ္ျပ႒ာန္းစာအုပ္ထဲက ျပ႒ာန္းထား တဲ့ စာတစ္ပုဒ္ကုိ ထုတ္ျပပါမယ္။ အဲဒါကေတာ့ Too Much Knowledge Maketh Fool ဆုိတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ပထမဦးဆုံးအေနနဲ႔ ေခါင္းစဥ္ကုိက အသိပညာမ်ားတာဟာ အရူးျဖစ္တတ္တယ္လုိ႔ ျပေနတယ္။ အဲဒီရဲ႕ အဓိပၸာယ္က ေက်ာင္းသားေတြ ကုိ အသိပညာမ်ားတာဟာ မေကာင္းဘူး။ အတတ္က်ဴးရင္ ရူးတတ္တယ္လုိ႔ ေျပာျပေနတယ္။ အဲဒီရဲ႕ အက်ဳိးဆက္က ဘာလဲ။ ေက်ာင္းသားေတြဟာ အသိပညာမ်ားတဲ့ အလုပ္ေတြကုိ မလုပ္ေတာ့တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါက ေခါင္းစဥ္က ေပးလုိက္တဲ့ အက်ဳိးဆက္ပါပဲ။
တစ္ခါ အဲဒီအဂၤလိပ္စာထဲမွာ ပါတာေတြကို ေလ့လာၾကည့္ပါတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ ဒႆနသမား တစ္ေယာက္ပါတယ္၊ နကၡတၱသမား တစ္ေယာက္ ပါတယ္၊ ေဆးပညာသမားတစ္ေယာက္ ပါတယ္၊ ဂီတသမားတစ္ေယာက္ ပါတယ္။ ဒႆနသမားကုိ အေတြးေတြ မ်ားလုိ႔ ေထာပတ္ေတြ ေပ်ာ္က်သြားတာနဲ႔ တြဲၿပီး အသုံးမက်တဲ့အေၾကာင္း ေက်ာင္းသားေတြကုိ သင္ၾကားေပးလုိက္တယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး။ ဒႆနသမားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အလုပ္က ဘာလဲဆုိတာကုိ။
ေနာက္တစ္ေယာက္ကုိ ေျပာၾကည့္ပါဦးမယ္။ သူက ဂီတသမားပါ။ စာထဲမွာ ဂီတသမားက ထမင္းခ်က္ေနတယ္။ ထမင္းအုိး ဆူေတာ့ ပြက္ကုန္ၾကတယ္။ သူက အဲဒီပြက္ပြက္ဆုိတဲ့ အသံေတြထဲမွာ ဂီတကုိ ရွာေဖြေတြ႕ရွိသြားတယ္။ သူ ေတြ႕ရွိသြားတဲ့ ဂီတသံေတြကုိ အခုေခတ္ဂီတႏုတ္ေတြနဲ႔ ျပလုိက္ရရင္ ဘယ္ကေလာက္မ်ား လွပေနလုိက္မလဲ။ သူဟာ အဲဒီဂီတသံေတြထဲမွာ ေမ်ာသြားတယ္။ ေနာက္ဆုံးမေနႏုိင္ေတာ့ ထကမိသြားတဲ့အဆင့္အထိပါပဲ။ ဒါကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ရင္ ပညာေရး(academic)ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈပါပဲ။ ဒါဟာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားလုိက္ပါသလဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီစာထဲမွာ ဂီတသမားရဲ႕ ပညာေရးေအာင္ျမင္မႈကုိ ထမင္းအုိး တစ္လုံးနဲ႔ တန္ဖုိးျဖတ္လုိက္တယ္။ ျမန္မာျပည္က ၁၀တန္းစာသင္ခန္းေတြထဲမွာ အဲဒီဂီတသမားကုိ ထမင္းအုိးတစ္လုံးေတာင္ မတည္တတ္တဲ့ေကာင္ပဲ ဆုိၿပီး ေက်ာင္းသားေတြေရွ႕မွာ ကဲ့ရဲ႕အျပစ္တင္ျပလုိက္တယ္။ အဲဒီအေတြးအေခၚေတြက ေက်ာင္းသားေတြကုိ တုံးသြားေစတယ္။ ဒါကုိ အာဏာရွင္ေတြက ႀကိဳက္ပါတယ္။ အသိဥာဏ္တုံးၿပီး ႏႈတ္ပိတ္ေနတဲ့သူ မ်ားေလ သူတို႔ အာဏာရွင္ေတြ သက္ဆုိးရွည္ေလပါပဲ။
အဲဒီျပ႒ာန္းစာအုပ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေမးခြန္းေတြ အမ်ားႀကီး ေမးႏုိင္ပါတယ္။ ဂီတသမားကို သူ႔ဂီတပညာနဲ႔ တန္းဖုိးျဖတ္ၾကမလား၊ ထမင္းအုိးတစ္လုံးနဲ႔ တန္းဖုိးျဖတ္ၾကမွာလား ဆုိတာပါပဲ။ ဒီမွာ ဆက္ၿပီး စဥ္းစားဖုိ႔က အုိင္းစတုိင္းကုိ သူရဲ႕ ရီေလတစ္ဗတီသီအုိရီနဲ႔ တန္ဖုိးျဖတ္မွာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔ကုိ ၾကက္ဥေတာင္ ျပဳတ္မစားတတ္တဲ့ေကာင္ဆုိၿပီး ေက်ာင္းသားေတြေရွ႕မွာ အျပစ္တင္ျပမွာလား။ နယူတန္ကုိလည္း သူ႔ရဲ႕ ေျမဆြဲအားနိယာမသီအုိရီနဲ႔ တန္ဖုိးျဖတ္ျပမလား၊ ေခ်ာကလက္ေတာင္ အဆင္ေျပေအာင္ ၀ယ္မစား တတ္တဲ့ေကာင္လုိ႔ ေက်ာင္းသားေတြကို သင္ၾကားလုိက္မွာလားဆုိတာေတြပါပဲ။
ဒီမုိကေရစီစနစ္ကုိ သြားေနၿပီလုိ႔ သတ္မွတ္ခ်င္ရင္ ေက်ာင္းသားေတြေရွ႕မွာ အာဏာရွင္စနစ္ကုိ အားေပးအားေျမွာက္ ျပဳထားတဲ့ စာေတြထဲကလုိ ပညာရွင္တစ္ေယာက္ကုိ ထမင္းအုိး တစ္လုံးနဲ႔ တန္ဖုိး မျဖတ္ျပမိဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ေျပာခ်င္တာက ၁၀တန္း အဂၤလိပ္ ျပ႒ာန္းစာအုပ္ထဲက ဂီတသမားကုိ သူ ေလ့လာထားတဲ့ ဂီတပညာနဲ႔ တန္းဖုိ႔ မျဖတ္ဘဲ ထမင္းအုိးတစ္လုံးနဲ႔ တန္ဖုိးျဖတ္ျပလုိက္သလုိ မျဖစ္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ပညာရွင္ေတြကုိ ထမင္းတစ္လုံးနဲ႔ တန္ဖုိးျဖတ္တတ္တဲ့လူမ်ဳိးတစ္မ်ဳိးဟာ ဘယ္လုိအဆင့္မ်ဳိးကုိ ေရာက္သြားႏုိင္တယ္ ဆုိတာကုိ သတိျပဳၾကဖုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ေအာင္ႏုိင္
Education View စာမ်က္ႏွာမွတဆင့္ ကူးယူေဖာ္ၿပၿခင္းၿဖစ္ပါသည္။
ေမာကၡ ပညာေရးမဂၢဇင္း
No comments:
Post a Comment
‹
›
Home
View web version
Powered by Blogger.
